Verhalenvertellers zijn van alle tijden. Of het nu de verhalen zijn rond het kampvuur, de fabels en allegoriën van de hofnar of de dubbel-laagse vertellingen van de cabaratier.

En allemaal hebben ze niet meer dan hun stem, hun fantasie, hun mimiek, gebaren en hooguit een attribuut of twee om hun verhalen te spinnen. Om je gevangen te houden in hun web. En bij de goeie verhalenvertellers merk je niet dat je al ruim twee uur in dezelfde houding zit. Het is totaal aan je voorbij gegaan dat er eigenlijk een tijd terug al gegeten had moeten worden.

er was eens...

Ik heb het hier over de pure Magie van het Verhalen Vertellen. En misschien is magie niet het juiste woord. Kunst is een beter woord, het is namelijk iets dat je kunt leren. En wanneer je het eenmaal beheerst is het resultaat pure Magie.

Tijdens deze workshop maak je kennis met een aantal beroepsverhalenvertellers. Je ziet ze in aktie en je krijgt volop de gelenheid om 'te doen wat zij doen'. Dit is typisch een van die dingen die je niet kunt leren door erover te lezen. Je zult het moeten doen.

structuur

Je zult gaan zien dat de Magie een structuur kent. Een structuur die bestaat uit hoofdlijnen, zijpaden, hoofdlagen en sublagen. En om zo'n zijpad in te slaan, je zult leren verdwalen en erop leren vertrouwen dat het verhaal zichzelf vertelt. Je fantasie de vrije loop te laten en het gevoel ontwikkelen wanneer weer de regie over te nemen.

En in die structuur zit ook verleiding, onweerstaanbare verleiding. Het opbouwen van meerdere spanningsbogen om de aandacht vast te houden en af te leiden. En natuurlijk het werken met loops, het sluiten van eerder geopende verhaallijnen en het openhouden van verhaallijnen. Net zoals die ene keer toen...

In die structuur zit ook humor verweven en soms ook helemaal niet. Net zoals ernst, overdrijving, stilte, drama en metaforen. Of metaforen in metaforen. Het is als wakker worden in een droom en dan te beseffen dat je nog aan het dromen bent. En dat het wakker worden uit die droom niet betekent dat je echt wakker bent...

instrumenten

En dan gaan we ook werken met het ultieme Verhalenverteller's instrument: Je stem! Of eigenlijk, je volledige lichaam inclusief je stem. Wat straal je uit en hoe doe je dat? Wat doe je met tempo, klankkleur, volume, stiltes en pauzes. Je leert 'kruipen in de huid van' en 'zien door de ogen van'.

...met voorbedachte rade

En als dit alles tezamen veel lijkt, wees dan gerust. Het is namelijk ook veel om allemaal in 1 keer bewust tot je te nemen. Door de manier waarop de workshop is opgezet, de keuze van de oefeningen, de volgorde en de gebruikte materialen wordt je op alle niveaus bezig gehouden.

De groepsgrootte wordt om die reden ook bewust klein gehouden. Het tempo ligt hoog, we zijn intensief bezig met het materiaal, de oefeningen, elkaar en jou. En dit is niet het type workshop waar je je kunt verstoppen op de achterste rij.

En wanneer de laatste performance gegeven is, de laatste verhaallijn gesloten is, het laatste blok hout op het vuur ligt, zal alles op zijn plaatsvallen en niet eerder. In de tijd daarna heb je de ruimte om alles te laten integreren.

voor wie

Simpelweg voor iedereen die zich in welke hoedanigheid danook weleens in het brandpunt van de belangstelling bevindt en op dat moment zijn/haar verhaal te vertellen heeft. Of je nu beroepsmatig hiermee bezig bent als schooljuf, leerkracht, manager, motivator, trainer, advocaat of dat het meer in de privé sfeer zoekt, bijvoorbeeld het voorlezen aan je kinderen of kleinkinderen, verhalen vertellen blijft een kunst die op vele momenten goed van pas kan komen. Of het nu gaat om vermaken, een sfeer creëren, overtuigen of onderhandelen, de kunst van het verhalen vertellen is er een die het leven op vele manieren aangenamer kan maken.

Tot ziens op een van die bijzondere avonden rond het kampvuur....

Bryan

locatie:
Boekhandel de Heremiet, in de trainingsruimte.
De Kleine Berg 28
Eindhoven
tel: 040 - 2447714
(hartje centrum Eindhoven met parkeergelegheid om de hoek)

Data:
donderdag 16 december 2004
donderdag 20 januari 2005
donderdag 24 februari 2005

Tijd:
18:00 - 23:59 .....

Fee:
45 euro.

Aanmelding:
via 06 - 246 97 088 of
via
bryan@tevreden.net

Het aantal deelnemers is beperkt tot maximaal 8 per keer!

Verhalenvertellers zijn van alle tijden. Of het nu de verhalen zijn rond het kampvuur, de fabels en allegoriën van de hofnar of de dubbel-laagse vertellingen van de cabaratier.

En allemaal hebben ze niet meer dan hun stem, hun fantasie, hun mimiek, gebaren en hooguit een attribuut of twee om hun verhalen te spinnen. Om je gevangen te houden in hun web. En bij de goeie verhalenvertellers merk je niet dat je al ruim twee uur in dezelfde houding zit. Het is totaal aan je voorbij gegaan dat er eigenlijk een tijd terug al gegeten had moeten worden.

er was eens...

Ik heb het hier over de pure Magie van het Verhalen Vertellen. En misschien is magie niet het juiste woord. Kunst is een beter woord, het is namelijk iets dat je kunt leren. En wanneer je het eenmaal beheerst is het resultaat pure Magie.

Tijdens deze workshop maak je kennis met een aantal beroepsverhalenvertellers. Je ziet ze in aktie en je krijgt volop de gelenheid om 'te doen wat zij doen'. Dit is typisch een van die dingen die je niet kunt leren door erover te lezen. Je zult het moeten doen.

structuur

Je zult gaan zien dat de Magie een structuur kent. Een structuur die bestaat uit hoofdlijnen, zijpaden, hoofdlagen en sublagen. En om zo'n zijpad in te slaan, je zult leren verdwalen en erop leren vertrouwen dat het verhaal zichzelf vertelt. Je fantasie de vrije loop te laten en het gevoel ontwikkelen wanneer weer de regie over te nemen.

En in die structuur zit ook verleiding, onweerstaanbare verleiding. Het opbouwen van meerdere spanningsbogen om de aandacht vast te houden en af te leiden. En natuurlijk het werken met loops, het sluiten van eerder geopende verhaallijnen en het openhouden van verhaallijnen. Net zoals die ene keer toen...

In die structuur zit ook humor verweven en soms ook helemaal niet. Net zoals ernst, overdrijving, stilte, drama en metaforen. Of metaforen in metaforen. Het is als wakker worden in een droom en dan te beseffen dat je nog aan het dromen bent. En dat het wakker worden uit die droom niet betekent dat je echt wakker bent...

instrumenten

En dan gaan we ook werken met het ultieme Verhalenverteller's instrument: Je stem! Of eigenlijk, je volledige lichaam inclusief je stem. Wat straal je uit en hoe doe je dat? Wat doe je met tempo, klankkleur, volume, stiltes en pauzes. Je leert 'kruipen in de huid van' en 'zien door de ogen van'.

...met voorbedachte rade

En als dit alles tezamen veel lijkt, wees dan gerust. Het is namelijk ook veel om allemaal in 1 keer bewust tot je te nemen. Door de manier waarop de workshop is opgezet, de keuze van de oefeningen, de volgorde en de gebruikte materialen wordt je op alle niveaus bezig gehouden.

De groepsgrootte wordt om die reden ook bewust klein gehouden. Het tempo ligt hoog, we zijn intensief bezig met het materiaal, de oefeningen, elkaar en jou. En dit is niet het type workshop waar je je kunt verstoppen op de achterste rij.

En wanneer de laatste performance gegeven is, de laatste verhaallijn gesloten is, het laatste blok hout op het vuur ligt, zal alles op zijn plaatsvallen en niet eerder. In de tijd daarna heb je de ruimte om alles te laten integreren.

voor wie

Simpelweg voor iedereen die zich in welke hoedanigheid danook weleens in het brandpunt van de belangstelling bevindt en op dat moment zijn/haar verhaal te vertellen heeft. Of je nu beroepsmatig hiermee bezig bent als schooljuf, leerkracht, manager, motivator, trainer, advocaat of dat het meer in de privé sfeer zoekt, bijvoorbeeld het voorlezen aan je kinderen of kleinkinderen, verhalen vertellen blijft een kunst die op vele momenten goed van pas kan komen. Of het nu gaat om vermaken, een sfeer creëren, overtuigen of onderhandelen, de kunst van het verhalen vertellen is er een die het leven op vele manieren aangenamer kan maken.

Tot ziens op een van die bijzondere avonden rond het kampvuur....

Bryan

locatie:
Boekhandel de Heremiet, in de trainingsruimte.
De Kleine Berg 28
Eindhoven
tel: 040 - 2447714
(hartje centrum Eindhoven met parkeergelegheid om de hoek)

Data:
donderdag 16 december 2004
donderdag 20 januari 2005
donderdag 24 februari 2005

Tijd:
18:00 - 23:59 .....

Fee:
45 euro.

Aanmelding:
via 06 - 246 97 088 of
via
bryan@tevreden.net

Het aantal deelnemers is beperkt tot maximaal 8 per keer!

One 2 Flirt is de link die je wilt volgen.

[einde UPDATE]

We, een bevriende trainster en ik, zijn bezig een Flirting Masterclass samen te stellen. Inderdaad niets meer en minder dan een Masterclass. Deze training is nog in ontwikkeling en we zijn daarom op zoek naar Beta-Testers.

Meer nog dan skills, vaardigheden en technieken gaan we aan de slag met je principes, normen en waarden die jou in staat stellen om het flirten als een plezierig spel te ervaren. En er daarbij ook nog eens spelenderwijs succesvol in te wezen.

We zijn momenteel nog bezig met de precieze inhoud, vorm en data en staan nog wijd open voor suggesties. Laat je stem dus horen, zeker als je er van overtuigd bent dat 'jij dit niet nodig hebt' en er al meer dan bedreven in bent. Dus zowel de pro's als de 'newbies' reageer even op
flirt@tevreden.net
.

Via een goede vriendin kreeg ik de volgende oefening mee. Zeg in gedachten een dag lang tegen iedereen die je tegenkomt: 'Hee, dat ben ik ook!'

Doe dit echt 1 dag lang en merk gewoon op wat er gebeurt wanneer je blij bent met wat er voor je gebeurt, tijdens een heftige ruzie, tijdens een heerlijke vrijpartij, terwijl je je ergert aan iets of wanneer of wat dan ook.

En ook nu weer geldt: Het recept lezen of uiteindelijk daadwerkelijk de taart proeven zijn twee totaal verschillende dingen. En dit recept komt warm aanbevolen :-)

Het moet ergens op de A50 zijn geweest dat ik een auto met pech langs de weg zag staan. In een reflex stuurde ik de vluchtstrook op, de Volvo Amazone even in de achteruit en stapte uit. Het was een koude nacht.

Ik had in de gauwigheid niet gezien wie de inzittenden van de auto met pech waren. Toen ik dichter bij de auto kwam zag ik een vrouw op de passagiersstoel zitten. Op haar gezicht zag ik wat ik uit zou leggen als een bezorgde blik. Ik gebaarde en vroeg door de ruit heen of ze hulp nodig had.

Vanachter de rechterdeurportier verscheen een man. Ik liep om de auto heen en vroeg hem of ze hulp konden gebruiken. Ze bleken een lekke band te hebben en hij kon zo gauw geen zaklantaarn vinden.

Die had ik nog wel liggen in de auto, dus ik liep terug om die even te pakken. Ik nam ook maar even de gevarendriehoek uit de achterbak mee en plaatste die ruim achter hun auto op de vluchtstrook.

En toen kon het bandverwisselen goed beginnen. De krik werd bovengehaald, de reserveband kwam te voorschijn en met de zaklamp als lichttoorts hadden we het hele karwei in no time geklaard.

Even later namen we afscheid van elkaar. Ik stapte in de auto, we toeterden nog even naar elkaar en we verdwenen in de nacht.

In de auto heb ik nog lang na zitten gloeien. Er zit magie in iets voor een ander kunnen betekenen. Er zit magie in het ontmoeten van totaal onbekenden en samen een klus te klaren. Er zit magie in je goed voelen over iets wat je hebt gedaan. Er zit magie in je verbonden voelen met een ander.

Op de radio had nu Frank Sinatra kunnen spelen met 'Strangers in the Night'. In plaats daarvan was het nog steeds Juan Luis op de cd-speler met 'Frio, frio, caliente, caliente'. En daar had hij dan ook weer gelijk in...

Gelukkig kwam er daarna ook wel weer een periode dat er vanalles weer gerepareerd werd, geheeld werd en zelfs groeide. Ik heb me wel altijd afgevraagd wat nou de boodschap, de betekenis van dat alles was.

Ik zit nu blijkbaar in een fase van dingen kwijtraken en weer terugvinden. Twee weken terug tijdens een rookvrij swingen/salsa feest, ben ik mijn bankpas en credit card kwijtgeraakt. Ja, niet het meest slimme wat ik kon doen, but I did it anyway.

De wereld blijkt vergeven te zijn van de eerlijke mensen want mijn pasjes waren gevonden en ze werden tot bijna voor mijn deur weer afgeleverd. Een ander voorbeeld was een nachtelijk sneeuwballen gevecht waarbij ik mijn bril was kwijtgeraakt.

Thuisgekomen geen bril te vinden, dus het vermoeden, dat ik eerder op weg naar huis had gehad, dat ik toch met bril was vertrokken bleek te kloppen. Dus terug de sneeuw in, de wandelpaden weer op en 's nachts voorovergebogen op zoek naar een bril. En de bril lag zowaar op me te wachten bij de laatste sneeuw loopgravenmuur waar het voorlaatste gevecht van die nacht was gehouden.

Dus het patroon lijkt te zijn dat ik dingen kwijtraak en dat ze toch weer terugkomen. Tenminste, als ik er iets voor doe. Hm, ook nu weer, wat zou hier nu de boodschap van/in kunnen zijn?

Aan de andere kant, het was vriend Sigmund die ooit zei: "Soms is een sigaar in een droom gewoon een sigaar"

Scene 2, take 1. De muziek verandert naar het thema van Indiana Jones. De stilte was inderdaad slechts aan de oppervlakte. Daaronder is er heel veel gebeurd. Op zich zal er aan deze site zelf niet veel veranderen. Of het zou moeten zijn dat er regelmatiger updates zullen verschijnen.

De 'Mannen-site', die nu nog Men at Work heet, gaat z'n eigen domeinnaam krijgen, Men and Words. De huidige verzameling artikelen moet nog 'even' overgezet worden maar ergens volgende week zou dat allemaal live moeten wezen.

Hetzelfde geldt voor mijn hobby-site over mijn ligfietsverslaving. Deze kleine grootse vreemde eend in de bijt is binnenkort te vinden onder Riders on a Storm.

Waren de twee voorgaande sites nog niet live, de volgende is dat wel. En daar ben ik best trots op. Al mijn flirt-aktiviteiten, dus het boek, de flirtworkshops en de flirtcoaching zijn allemaal terug te vinden op www.flirtcoach.nl of www.one2flirt.nl. Beide links leiden naar dezelfde site.

En reken maar dat ik dit allemaal zeer spannend vind! En bij deze een warm welkom, hier en zeker ook daar.

Bryan

Volgens goed Surinaams gebruik ben ik eerder die avond al uitgebreid onder de douche geweest. En ook al woon ik hier al zoveel langer dan daar, die heerlijke gewoonte is blijven hangen. Vroeger zaten we dan ook met z'n allen fris gewassen en geschoren op de bank pratend, etend, uitkijkend naar het Nieuwe Jaar en het Vuurwerk.

De gedachte achter dat douchen is dat je dan helemaal schoon het nieuwe jaar in gaat en alles wat je niet meer mee wil nemen achter je laat.

Dit jaar had ik dit ritueel uitgebreid met wat ik maar even de schone lei noem. Voorbereiding: zorg dat je je agenda van het afgelopen jaar klaar hebt liggen en pen en papier. Zorg dat je je ontspannen voelt, of liever nog, bent. Dus een kamer waar je je lekker kunt ontspannen, kleren waar je je lekker invoelt, enz.

Ga ontspannen zitten, aan tafel of op de vloer, net wat je prettig vindt. Zorg dat je agenda en schrijfspullen binnen handbereik zijn. Houd je rug recht, sluit je ogen en haal een paar keer diep adem waarbij je je gedachten laat voor wat ze zijn.

Open nu je ogen en sla je agenda open op 1 januari van dat jaar. Ga nu aan de hand van je afspraken na wie je die dag allemaal hebt ontmoet. Bedank nu ieder van die personen voor wat je het afgelopen jaar met hem/haar hebt mogen leren.

Dat bedanken kun je hardop doen of in gedachten. Het kan ook zijn dat je voor je gevoel met het bedanken alleen nog niet klaar bent. Schrijf dan op papier de naam van die persoon op met daarachter wat je nog in gedachten hebt: kaartje, brief, belletje, bezoek, ....

En zo ga je alle dagen van het jaar af. Mensen die je al eerder in het jaar bent tegengekomen hoef je natuurlijk niet nogmaals te bedanken. Maar het mag natuurlijk wel.

Als je ermee om kunt gaan, kun je dat bedanken uitbreiden met de persoon liefde te sturen. Of vergeving. Net waar de situatie nu omvraagt.

Om het helemaal af te maken kun je ook eindigen met je addressenboekje. In feite ben je ervoor aan het zorgen dat je zonder losse eindjes verder kunt gaan.

Afhankelijk van je agenda kun je hier een tijdje mee bezig zijn. Raffel het niet af. Als je het niet 'afkrijgt' in de tijd die je ervoor had staan, ga je gewoon de volgende keer weer verder.

Losse eindjes geven een onaf gevoel en kunnen stiekem op de achtergrond toch voor energielekjes zorgen.

De andere kant is dat een schone lei, ruimte en energie geeft om met volle overgave in het Nu te creëren.

Na dit uitgebreide bedankje, neem je je lijst ter hand en zorg je ervoor dat je alles wat op die lijst staat in deze eerste maand van het jaar ook daadwerkelijk doet. Je wilt niet dat dit het Losse Eindje der Losse Eindjes wordt, toch?

En je zult merken dat met iedere aktie van de lijst die je uitvoert, er meer en meer energie en ruimte vrijkomt. Te vaag? Gewoon doen en dan praten we wel weer verder over die ervaring...

En dit, dit was mijn simpele cadeautje aan mezelf voor dit Nieuwe Jaar. En jij ook nog de Beste Wensen!

Dit korte verhaaltje ging natuurlijk niet over mij, maar over die andere Bryan, die Bryan die soms niet altijd even gestructureerd bezig is, druk bezig kan zijn maar aan het eind van de dag nog heel veel losse eindjes heeft. Deze Bryan en ik delen toevallig dezelfde naam en hetzelfde huis. Maar dat is dan ook alles. Ook dit is een vorm van uitstelgedrag in een heel subtiele verschijningsvorm.

Ik sprak laatst op een borrel bij vrienden een full-time moeder die mij vertelde dat ze 's morgens in 1 uur tijd haar hele huis aan de kant had. Ik was natuurlijk razend benieuwd naar hoe ze dat voor elkaar kreeg. Door nog meer vragen te stellen kwam haar hele organisatieproces naar boven drijven. In haar hoofd had ze een plaatje van het hele huis inclusief tuin en schuur. Iedere verdieping had z'n eigen 2-dimensionale plaatje en al die verdiepingen stonden met elkaar in verbinding via een trap of buitendeur. Een beetje zoals een bouwtekening eruit ziet. Door het hele huis loopt er 1 hoofdverkeersader met aftakkingen de kamers in.

Ze begon de dag met zich voor te stellen wat ze in haar onderhoudsuur voor die dag allemaal gedaan wilde krijgen. En als ze dat niet helder kreeg liep ze dus gewoon van boven naar beneden alle kamers langs en maakte in haar hoofd een aantekening van wat er nog gedaan moest worden. Nu ze op deze manier alle kamer in gedachten had doorlopen, checkte ze of alles wel in dat ene uurtje paste, zoniet dan schoof het door naar een volgende dag.

En net zo belangrijk, ze wist nu ook precies wat er allemaal waar in welke kamer stond. Nu ze dit wist ging ze de aktiviteiten in volgorde plaatsen waarbij ze zoveel mogelijk van boven naar beneden werkte en alles wat voorbereiding vroeg zo vroeg mogelijk voorkwam in de lijst. Dus eerst het brood bakken en daarna een was draaien en daarna de gedroogde vorige was van de lijn halen op zolder.

Een van haar meest geniale regels was om nooit met lege handen rond te lopen over de hoofdverkeersader. Als ze op weg van boven naar beneden of andersom iets moest verplaatsen dan nam ze dat zover mee als haar hoofdaktiviteit waar ze op dat moment mee bezig was haar toestond. Zo kon het zijn, dat de gedroogde was in twee of meer etappes in de woonkamer terecht kwam, net zo als de strijkplank omdat ze eigenlijk bezig was de vensterbanken in alle kamers af te nemen.

Ik heb diezelfde strategie nu een week in mijn systeem opgenomen en het resultaat is heerlijk. Langzaam maar gestaag worden de resultaten steeds zichtbaarder. En eigenlijk maak ik nog steeds gebruik van die sterk associatieve geest van die andere Bryan, maar dan op een manier die ons beiden dient. Het is nu een sport geworden om door het huis te banjeren en elke keer met iets in de handen weer iets van mijn To-Do lijst af te strepen.

En misschien moest ik hier maar een plaatje van maken, dat is toch duidelijker dan al die woorden die ik hierboven heb gebruikt. Later bij het opschrijven hiervan realiseerde ik me dat zij, die moeder, precies dat aan het doen was waar veel transportbedrijven dagelijks mee bezig zijn: De logistieke puzzel.

Uitstapje naar het dierenrijk. Als u zo vriendelijk zou willen zijn om mij te volgen en vooral overal aan te zitten. Dieren kunnen in feite niet liegen. Toch? Ze kunnen zich wel anders voordoen dan ze zijn. Roofvissen die zich voordoen als zeewier of rotsblokken. Een vorm van camouflage. Of vliegen die zich voordoen als wespen. Ok, randgeval: Een kievit die doet alsof ze een gebroken vleugel heeft om een mogelijke nestrover weg te lokken van het nest. De menselijke variant van dit voordoen alsof zijn de push-up bra en schoudervullingen. Ook make-up zou je hieronder kunnen rekenen, maar dat zit al in het woord opgesloten.

We spreken nog geen zwaluws, maar een discussie tussen twee zwaluwen over wie het verst aan het overwinteren is geweest in Afrika met de nodige opschepperij lijkt niet voor de hand liggend. (Maar, inderdaad, we weten het nog niet). Bij mensen ligt dat anders. Volgens die theorie, werd het belangrijk, zelfs van levensbelang, om waar van onwaar te kunnen scheiden met de ontwikkeling van spraak.

Opeens waren de kunsten van een goede woonplek kunnen vinden, kunnen jagen en jezelf kunnen beschermen niet meer voldoende. Er kwam nu ineens bij dat je in staat moest zijn je te kunnen beschermen tegen de effecten van het onware woord. Of beter nog het leren herkennen van het onware woord. En sindsdien was het ook gedaan met de relatieve rust. We worden ieder wakend ogenblik, als we dat toelaten, gebombardeerd met informatie uit de media, via reclame, internet en e-mail. En lang niet alles dat voorbij komt is waar.

En dat maakt voor mij het kijken naar Tell Sell kanalen in de verloren ogenblikken nu zo mooi. God, stel je toch eens voor dat dat echt allemaal waar zou zijn....

Rest de vraag of we met het ontwikkelen van onze onzin-detectie-radar nu slechts 1 soort intelligentie ontwikkelen of dat het zich vertaalt naar andere gebieden in ons leven?

Deze keer wil ik het hebben over één van de veel subtielere uitingen van dit uistelgedrag: Hamsteren! Ik ben eens door al mijn bezittingen gelopen en heb even genoteerd wat ik allemaal heb staan en al jaren niet meer gebruik. En ja er mag gelachen worden.

Ik heb bijvoorbeeld, verdeeld over huis en schuur 10 (!), als in tien, computersystemen staan. Sommigen zijn zo oud dat het bijna museumstukken zijn geworden. Ik heb ze dus niet alle tien in gebruik, zoals te verwachten was. Maar ze staan wel mooi ruimte in te nemen. Sommigen waren onderdeel van een projectje, een onderzoek, iets dat ik wilde leren (netwerken, Linux, etc.). Anderen waren bedoeld voor een project dat nooit van de grond is gekomen en waar ik ook geen interesse meer in heb. Wegbrengen/weggeven of weggooien dus.

Zo heb ik ook nog 3 kratten met dictaten uit mijn studietijd en 2 kratten met boeken die sinds die tijd ook nooit meer aangeraakt zijn. Klinkt als oud papier. En dan te bedenken dat ik direkt na mijn studie al een selectie had gemaakt van te bewaren dictaten en boeken.....

Ik hou van fietsen. Fietsvakanties gedaan, racefietsje gehad en nu dan een ligfiets. Wederom verspreid door huis en schuur kwam ik zes (!) Simson fietsreparatie-setjes tegen en ook nog een Zweedse variant. Voor die twee keer per jaar dat ik een lekke band heb is dat dus meer dan voldoende.

Ik vind zelf dat ik een vrij bescheiden garderobe heb. Maar zelfs dan heb ik nog een kast vol met kleren die ik al meer dan een jaar niet heb gedragen. En een jaar is dan nog de ondergrens want de meeste dingen in die kast heb ik al jaren niet meer gedragen.... Nu staat er bij ons in de wijk, naast de glasbak ook een kledingcontainer.

Nog een voorbeeld. Laden opgetrokken en daarin een verzameling bewaarde Kerst/Nieuwjaarswenskaarten tegengekomen. En om nou te zeggen dat ik eens in de zoveel tijd een avond plan om door al die bewaarde kaarten te lopen.....niet dus. Nog meer oud papier.

Op naar de verzameling (ontvangen) ludieke cadeaus en souveniers. Hier speelt de emotionele waarde natuurlijk een nog grotere rol. Maar is dat echt bij ieder kunststukje zo? Hm, ook nu weer niet dus. Die rommelmarkt-doos was dus snel gemaakt en ik heb ze allemaal een prettige bestemming toegewenst.

En dan zal ik maar niet beginnen over al die onderdelen die ik als techneut verzameld heb voor een eventueel project of 'als er iets stuk mocht gaan'.

Even balansen dan maar. En eigenlijk kan ik daar heel kort over zijn. Het is onvoorstelbaar hoeveel ruimte er vrij komt als ik alles dat ik niet (meer) nodig heb wegdoe. En die ruimte is dan niet alleen fysiek maar, wonder o wonder, ook in m'n hoofd. Schandalig zo simpel als sommige dingen kunnen zijn :-)

Ik had het met mijn masseuse over de discipline die dat vergt en hoe ik het in dit geval niet ervaar als een vervelende klus maar als iets waar ik echt naaruit kan kijken. Ik begin mijn ochtenden meestal met het lezen van mijn missie-statement, nog liggend in bed. In mijn missie-statement komt een zinnetje voor dat ongeveer als volgt gaat: "Ik koester mijn gezondheid, mijn persoonlijke groei, mijn...". En dat ene zinnetje is al voldoende om mij gemotiveerd op de Total Gym 1000 te krijgen.

Een van de mooiste momenten vorige week op de Total Gym was het volbrengen van een oefening op een niveau (=hellingshoek) dat enkele weken geleden nog totaal niet mogelijk was. Er ging ongemerkt veel voorbereiding aan vooraf en het nemen van de drempel zelf stelde op zich niet veel voor. Of beter nog, 'stelde niet veel MEER voor'. De euforie was er niet minder om.

En misschien is dat wel met alle grootse prestaties zo. Sommige prestaties vragen nu eenmaal een goede voorbereiding. Een consistente voorbereiding ook. Oefeningen, bewegingen, gedachten blijven herhalen totdat het echt een onderdeel is geworden van jezelf. In die zin ben ik nu op een heel prettige manier tegen Chi-Neng Qi-Gong aangelopen. Ik was al een tijdje van plan daar iets mee te gaan doen en in feite is het nu gewoon mijn leven binnen komen wandelen. Ik zit nu in de lees-fase en begrijp dat het toverwoord hier ook regelmaat is. Wordt zeker vervolgd.

(Hm, alleen al het schrijven van dit stuk doet me beseffen dat ik mijn missie-statement moet herschrijven. Als één zo'n klein zinnetje al zo'n impact kan hebben......)

Ik had laatst de ervaring van een feedforwardloop. Ik was aan het spelen met het Boek met alle Antwoorden van Carol Bolt. Ik stelde daarbij een ja/nee vraag over mijn coachingsactiviteiten en het antwoord gaf zoveel energie dat ik er snel mee aan de slag ging. En wat daar weer uitvoort kwam gaf dan weer zoveel energie dat er nog meer in gang werd gezet. Dit systeem was dus alles behalve stabiel. Of het was misschien stabiel in z'n instabiliteit. Heerlijk gevoel.

Dit proces kwam pas weer tot 'stilstand' na een paar erg korte nachten van een paar uur slaap. Het lichaam nam toen subtiel de regie over toen een power nap ineens vier uur slapen als een blok werd. Ook een heerlijk gevoel.

Weet nu ook weer hoe het voelt als het echt gloeit in de kern. Ben nu alleen nog even op zoek naar een uitgebalanceerd feedforward - feedback systeem om de motor spinnend en in optima forma te houden.

Het Verlangen dat aangeeft waar je vandaan weg wil. En nog belangrijker, het Verlangen dat een duidelijk beeld heeft van waar je naartoe wil. Het eerste is vaak het moelijkste niet. Bijna iedereen kan wel een 'Ik wil niet meer/langer....' bedenken. Het beeld creeren van waar je naartoe wil is vaak een groter uitdaging. Hoewel groter geeft het tegelijkertijd ook meer ruimte en energie om te weten waar ik naartoe wil. Je kent die plaatjes wel, of misschien ook niet, uit de NLP compleet met alle geuren, kleuren en geluiden die erbij horen. Een volledig sensorama om het zo echt mogelijk te doen voelen. Omdat de gedachte, het idee vooraf gaat aan de creatie.

Mildheid naar jezelf toe als je jezelf betrapt op of bezig ziet met juist datgene dat je wilt veranderen. Dus in plaats van 'Aaarrrrg, Bryan, eikel, leer je het dan nooit!' zeg je dan 'Heee, ik deed het weer. Ok, geen probleem. Tijd om nu andere keuzes te maken dan'. Dus in plaats van mezelf af te ranselen accepteer ik dan dat ik nog niet daar was waar ik wil zijn. En als dat dan nog niet lukt kan ik altijd nog mild zijn in mijn gedachte over die gedachte, als eerste stap. Dus in plaats van kwaad te worden over die gedachte, 'Shit, nu loop ik mezelf weer af te kammen', kan ik dan zeggen 'Hee, ik liep mezelf weer af te kammen. Ok, genoteerd. Tijd voor een andere gedachte'. En dan komt er ook vanzelf weer een glimlach en volgt de mildheid op het eerste niveau als vanzelf. Deze simpele gedachte alleen al scheelt veel energie.

En dan tenslotte de Discipline. De Discipline om het hoofd te bieden aan de verlokkingen van oude gedachten, oude gewoonten, oude overtuigingen die me niet meer dienen. Ze dienen zich vaak aan als oude vrienden die verwachten binnengelaten te worden. En als ze dan voor een gesloten deur komen te staan gaan ze veel misbaar maken om me te dwingen/verleiden ze alsnog binnen te laten.

Ik heb nooit een innige band gehad met Discipline. En dat is eigenlijk pas de laatste tijd aan het veranderen gegaan sinds ik (weer) aan de slag ben gegaan met mijn missie-statement. Dit allemaal geinspireerd door Stephen Covey's Seven Habits of Highly Effective People. Maar daarover volgende keer meer.

Terug naar de keukentafel. Het is moeilijk een volgorde aan te geven. Maar ik geloof wel dat het Verlangen de basis is, het vuur is waarop alles wordt bereidt. De Mildheid is dan de liefde en aandacht waarmee je het bereiden van het gerecht omringt. En de Discipline is dan de wil en kracht om alle stappen die het vraagt te doorlopen.

Er komen nu al lekkere geuren uit de keuken.

Hmm, ik ontkom er toch niet aan om een klein stukje inhoud toe te lichten. Het hele idee is om je lichaam als onderzoeksgebied en onderzoeksinstrument te gebruiken. Voor mij was dat een heerlijke manier om met verandering bezig te zijn. Anderen helpen veranderen is een ding. Mezelf helpen veranderen is iets totaal anders. Ik ben soms erg sterk gebleken in het ondermijnen van mijn eigen veranderingsprocessen. Geen betere getrainde geest voor dit soort slinks ondergronds verzet als de geest, het onderbewuste van een trainer coach. Het mooie van het werken met m'n lichaam is dat al die bijna routine-matige verzetshandelingen nu niet meer werken. Ik zal hier niet de resultaten vermelden. Ik leef ze gewoon. En misschien merk je er iets van en misschien ook niet.

Tijdens de workshop kwam er een hele mooie metafoor voorbij die mij letterlijk heeft helpen ontdooien en dat nog steeds doet. Verdriet en tranen kwamen tijdens een avond voorbij en de trainster vertelde toen het mooie beeld van Tranen als Smeltwater. Ik was gewend aan tranen veroorzaakt door geleden pijn of tranen van intense schoonheid. En toen waren daar ineens tranen als smeltwater. Tranen die vrijkomen doordat je ergens opgewarmd raakt en de dooi intreedt. De dooi die gepaard gaat met het wegvallen van de spanningen, met de terugkeer van flexibiliteit, herwonnen lichtheid en inzicht zonder woorden.

En het onderzoek is nog steeds gaande. Gelukkig wel.