De Groote Heide en de Strabrechtse Heide

Slide Show. (waarschuwing groter dan 200 kB!)

Vanmorgen, zaterdag 22 december 2001, was het dan zover: De eerste grote tocht. Om 08:10 stond ik bij Jeroen voor de deur. Alle lichten waren nog uit...hmmm, zou ik dan of hebben we... Affijn Jeroen uit bed gebeld, hij was in de veronderstelling dat we om 09:00 hadden afgesproken. Om 8:30 reden we de straat weer uit met 165.5 km op de teller en omringd door het ochtendgloren.

We verlieten Eindhoven richting het Philips Natlab. Daar aangekomen reden we onze afslag een paar meter voorbij. Geen probleem, even omkeren en alsnog de afslag nemen. Jeroen ging voorop, zoals hij dat het grootste gedeelte van de tocht zou doen. Ik was nog aan het omkeren toen ik Jeroen bij het nemen van de bocht naar de afslag in een flits onderuit zag gaan. Zijn snelheid was niet hoog dus dat kon niets anders betekenen dan: IJZEL! Gelukkig geen schade aan Jeroen en fiets.

De daarop volgende kilometers heel rustig gereden over beijzelde fietspaden die ons uit deden komen bij Motel van der Valk. Vandaar een klein stukje parallel aan de hoofdweg richting Waalre waar we de kleinere straatjes in doken. Via prachtige straatnamen als 'Ekenrooij' en plaatsjes als Achtereind de fiets/bospaden in richting de Hut van Mie Pils. Die was zoals te verwachten viel nog dicht op dit vroege tijdstip, zo net na negenen. Toch even gestopt om Jeroen de kans te geven een laag uit te doen. Dit spel zou zich die dag nog een paar keer herhalen: Een dampende Jeroen die lagen aan en uit doet voor het juiste comfort niveau. Zelf kon ik volstaan met de okselritsen van mijn lichte ski-jack verder open of dicht te doen.

Ik heb de gehele dag moeite gehad mijn vingers op temperatuur te krijgen en houden. Gek genoeg werden ze veel warmer tijdens de pauzes. Ik moet dan nu toch echt de conclusie trekken dat ik iets moet gaan doen mijn doorstroming. Mogelijk dat ik nog steeds niet helemaal ontspannen op de fiets zit en die verkramping een goede doorstroming tegenhoudt.

Na wat drinken en een Landoogst cruesli reep, verder op weg de Groote Heide op. Het was ondertussen gaan sneeuwen en niet zo kinderachtig ook. Uiteindelijk de bril maar afgezet want die raakte sneller besneeuwd dan ik kon wissen. Het zicht was echter spectaculair. We konden goed tempo maken en twee jagende liggers moet ook een mooi beeld zijn geweest voor de wandelaars/joggers.

Uiteindelijk toegegeven aan de omringende schoonheid en een fotopauze ingelast. Foto's van maagdelijke sneeuw doorkruist met twee fietsporen in een magisch heide landschap. Toen ik weer opstapte vond ik de Hurri toch wel erg zwaar trappen. Het vuil op de schijfremmen zorgt zo af en toe voor een slepend geluid maar dit werd echt te gek. Na een kort stukje hei weer het bos in en toen maar even afgestapt om te kijken wat er loos was.

M'n achterrem bleek te blokkeren en de remhendel bleek niet meer terug te veren. Dit kon een aantal dingen betekenen. Vanuit het bos de mannen van de Liggende Hollander gebeld en om advies gevraagd. Na wat heen en weer draaien van het wiel de remklampen weer losgekregen zodat het wiel weer vrijdraaide. De rem zelf werkte echter nog steeds niet. De gok genomen en het daarbij gelaten. De rest van de tocht dus alleen maar met de voorrem gewerkt.

De Groote Heide verlaten en uitgekomen op de nu geasfalteerde oude spoorlijn van Leende naar Geldrop. Dit stuk is wel enorm relaxed fietsen. Ik fiets bijna de gehele weg met vastgeklicked (SPD-pedalen). Jeroen zet er stevig de sokken in en ik heb moeite hem bij te houden. En net wanneer ik denk de cadans te pakken te hebben gooit hij zijn diesel in overdrive waarna ik hem rustig bij mij weg zie rijden met snelheden richting de 30 km/h.

In Geldrop steken we, na een korte rustpauze, de moderne spoorlijn over en zoeken snel de Strabrechtse Heide op. Deze is groter en uitgestrekter dan de Groote Heide, but what's in a name? Hier is het sneeuwpak dikker en komen we nooit boven de 14 km/h uit. Het vergt veel concentratie en extra kracht om overeind te blijven. We worden beloond met extra mooie uitzichten en een doorbrekende winterzon die de smeltende rijp op de bomen en struiken een letterlijk schitterende tooi doet geven. Gelukkig missen we onze afslag op de hei en mogen dat mooie stuk nog een tweede keer rijden maar dan de andere kant op.

Bij de eigenlijke afslag aangekomen staat onze pits-crew niet klaar met noppenbanden dus moeten we noodgedwongen de zanderige paden bedwingen met onze slicks. En dat is zwaar, heel zwaar, zelfs in het kleinste verzet. Sommige stukken zijn te zompig voor ons en moeten we lopen. Ook nu weer worden onze heroïsche inspanningen beloond. Voor ons schrikken 3 reeën op en atletisch springend spoeden zij zich uit ons zicht. Op een gegeven moment, niet eens echt zo ver van ons stoppen ze met springen en de heidestruiken en hun eigen schutkleur zorgen ervoor dat we ze echt niet meer kunnen ontdekken.

We buffelen nog een eindje over de hei en zetten ons dan over de landweggetjes richting Lierop. In Lierop gaan we aan tafel in restaurant 'in den Coeckepanne'. We zijn nu ruim 3,5 uur op pad en mijn lichaam laat me weten dat we dicht tegen de grens aanzitten. Een royaal bord uiensoep en grote spek-met-appel pannekoek verder ziet de wereld er echter weer warmer uit. De jaren '60 -'70 muziek uit de luidsprekers trekt ons terug in Nostalgia. Het was er prettig toeven maar inderdaad de hoogste tijd om weer verder te gaan.

We verlaten Lierop zoals we gekomen zijn en duiken bij Moorsel de bossen weer in. Het eerste stuk bospad is zo mogelijk nog zwaarder dan alles bijelkaar wat we tot dan toe op de hei tegen zijn gekomen. Op zich kan dat wel aardig kloppen want men is er bezig een parcours uit te zetten voor de (jaarlijkse?) veld-loop/renwedstrijd. We werken ons al rijdend onder de roodwitte linten door die ons pad kruisen en rijden deze keer maar 20 meter te ver alvorens de juiste afslag te nemen.

Het is weer begonnen met sneeuwen en we genieten ervan al stuiterend door de bossen. Het bos uitkomend nemen we het viaduct over de A67 waar ook een wildpad over is aangelegd en duiken aan de overkant naar beneden richting Geldrop. De laatste kilometers naar Geldrop gaan weer over een fietspad door de bossen waar weer aardig gejakkerd kan worden. Dit is ook de eerste keer dat ik lange stukken voorop rij, ingeklikt en wel. We wurmen ons snel door Geldrop waarbij we gedeeltelijk de Eindhoven Kanaal route volgen. Bij de draaiende windmolen van Geldrop stoppen we weer even voor een foto van dit oer-Hollandse plaatje.

Een paar kilometer verder vlak voordat we de wijk Tivoli van Eindhoven induiken houden we nog een laatste stop. We blijven kleven aan de buitenring van Eindhoven om het drukke verkeer te vermijden. Maar zelfs dat is ons nog te druk dus kiezen we nog een kleine groenere omweg die ons langs Groen Gennip, compleet met het Prehistorisch Huis en de Genneper Watermolen, voert. Tijd om afscheid te nemen. Midden op een kruispunt, op een midden-heuvel staan twee mannen, ieder met een ligfiets, elkaar te 'huggen' en elkaar het beste te wensen voor de komende dagen en het nakende nieuwe jaar.

Jeroen verdwijnt rechtdoor de wijk Gestel in en ik sla linksaf richting het Philips Natlab om de laatste groene meters richting thuis op te pikken. Dit stuk van de tocht voelt al enorm vertrouwd omdat het onderdeel is van mijn standaard trainingsrondje. Met de schoenen ingeklikt stuiter ik vrolijk huiswaarts. Thuis aangekomen, zo rond half 4, staat de teller op 225.5 km. Vandaag dus 60 km/h afgelegd en het voelt ook zo. De benen zijn moe, de pezen licht opgerekt en de handen nog steeds niet warm. Zoals Jeroen me eerder had aangeraden zet ik even snel de tuinslang op de Hurri om de modder en smurrie er af te krijgen en laat ik hem daarna buiten drogen.

Binnen in de hal valt het SPD plaatje vanonder mijn rechterschoen. Die is blijkbaar dus losgetrild. Onderweg moet ik al eerder een van de schroefjes kwijtgeraakt zijn. Volgende keer maar iets strakker vastzetten. Binnen laat ik een heet bad vollopen en praat Jessika bij over al het moois dat we onderweg hebben mogen ervaren. Na het heerlijke bad nog even de uitgelekte en opgedroogde Hurri binnenzetten. Althans dat dacht ik. Het was sinds het afspoelen van de fiets echter weer gaan sneeuwen en nu moet ik haar dus eerst sneeuwvrij maken en gewoon met een doek na drogen. Nog even met de olie-spuitbus aan de slag en daarna de Hurri met een stil uitgesproken bedankje toevertrouwen aan de schuur.

Het zit er weer op, het lichaam gloeit en ik mag me op gaan maken voor een mooie (kerst/spel)avond met vrienden. Ik voel me in alle opzichten een rijk man. Morgen maar eens kijken of ik de foto's uit de camera kan krijgen.

Bryan