Asperge tocht

Zondagochtend 5 mei, kwart na negenen, belt Bert me op dat hij wat later komt. Gelukkig blijk ik niet de enige te zijn die standaard Brabantse kwartierke's ingebouwd heeft. De avond tevoren hebben we de fietsen al ingeladen in de Seat Alhambra, dus dat scheelt wat tijd. Bert verschijnt en met z'n tweeën vertrekken we richting Venlo. Het weer heeft blijkbaar veel mensen afgeschrokken. Volgens Bert's weerbericht zal het de gehele verdere dag blijven miezeren. Volgens mijn weerbericht is dat miezeren slechts van tijdelijke aard en zal het 's middags opklaren.

Eenmaal in Venlo parkeren we de auto in de straat waar Bert heeft gewoond en gaan we nog even koffie drinken bij vrienden van Bert. We hebben nog even de hoop dat we met dit uitstel de goden kunnen bewegen tot een droge start. Dat zit er echter niet in en een uur later, net na elven, leggen we ons op de fietsen in regenkleding en beginnen aan de tocht. We volgen een route die beschreven staat op de site van Dagblad de Limburger. Onze Asperge-tocht heeft daar als naam 'Napoleons kanaal' meegekregen.

Het kost ons wat moeite om Venlo uit te komen en het zal niet de laatste keer zijn dat we die dag even verkeerd rijden. Om Venlo uit te komen moet er af en toe al een klein beetje geklommen worden en dat levert geen problemen op.

Buiten Venlo gaan we de Grote Heide op. Ik vraag me in stilte af hoeveel heides in Nederland 'Grote Heide' heten? Ik ken er nu al 3. Onze eerste pauze is bij het zweefvliegveld, het restant van het Fliegerhorst Venlo uit WO II. De baan waarover we fietsen is de oude taxi-baan van het vliegveld. Na de pauze steken we de Duitse grens over. Het miezert nog steeds en dat zorgt er onder andere voor dat de groene kleuren nog intenser zijn. Bert had in de auto al verklaard dat het onvoorstelbaar is hoeveel kleuren groen je in dit jaargetijde kan waarnemen. En dat waren ook precies mijn woorden.

Net na het kasteeltje Schloß Krickenbeck hebben we de eerste onaangekondigde pauze. Bert maakt nog de opmerking 'volgens mij is dit vals plat'. Dat klopt ook wel maar is niet de reden dat hij steeds zwaarder omhoog gaat. Het blijkt een lekke achterband te zijn. Het achterwiel gaat eraf en de bandenlichters, pomp en reservebinnenband komen boven. Bert heeft ook zo'n ultra-handige kleine pomp alleen krijgen we het multi-functionele dopje niet goed op het ventiel aangesloten. Mijn pompje komt boven en ik ben blij dat ik thuis al eens tijd heb gestoken in het hoe plaatsen van de juiste verloopnippel in het kopstuk. Nieuwe binnenband erin, licht oppompen, buitenband er weer op, oppompen tot 6 bar en dan weer terug in het frame plaatsen. Dan blijkt dat een volledig opgepompte band niet langs de remblokjes kan en moet er dus weer wat lucht uit. Ketting op het juiste blad krijgen, band oppompen en we kunnen weer verder. Toch handig als je met z'n tweeën bent voor dit soort klusjes.

We stappen weer op en 100 m verder stap ik weer af omdat m'n Trust Spy cam op het asfalt is geflikkerd. We kunnen sowieso geen foto's maken omdat de batterijen bijna leeg zijn. Bij het wegrijden schiet m'n rechtervoet van de trappers en trap ik ook een van de reflectoren eraf. Aha, het wordt dus zo'n tocht. Ik schroef m'n acceptatievermogen nog wat op en ben benieuwd wat voor interessants we nog meer mee gaan maken. We fietsen nu tussen twee meren (turfafgravingen uit vorige eeuwen) Hinsbecker Bruch en Glabbacher Bruch door.

We laten de natuur even achter ons en fietsen over mooie fietspaden naar Hinsbeck. Aangekomen in Hinsbeck kunnen we bij de kerk het juiste pad niet vinden. We rijden op goed geluk en met het juiste richtingsgevoel een rondje om de kerk en vinden zo de juiste weg weer. In Hinsbeck is heeft de brandweer open dag en is er een kleine kermis. Vanuit de brandweerwagens worden we nieuwsgierig in de gaten gehouden en als hoofdattractie verlaten we Hinsbeck via een stijl paadje omhoog. Ik moet terugschakelen naar het kleinste blad en stop voor een lopende fietster voor me. Bert gaat er soepel langs en een paar meter verder stap ik weer op nadat de jongedame me ruim baan heeft gegeven. Het klimmen bevalt goed en even later sluit ik weer aan bij Bert.

Na de beklimming komt er een heerlijke afdaling. We passeren in de afdaling een voormalig Engels legerkamp en ik vergeet met alle snelheid nog even naar de aangekondigde St Matthiaskapelle te kijken. We zitten tussen de 41 en 44 km/h in de afdaling terwijl we de benen stilhouden. Het fietspad is nat en ik merk dat ik door mijn voorgaande valpartijen in de regen toch voorzichtiger ben geworden.

Beneden aangekomen rijden we Grefrath binnen. We gaan dwars door het centrum en het zoeken van de juiste weg begint hier opnieuw. Een vriendelijk oud stel helpt ons op weg en uiteindelijk verlaten we ook dit stadje via de juiste weg. Er zitten een paar erg haakse bochten in het fietspad die de snelheid er goed uithalen. Net na Grefrath lassen we weer een pauze in. Het grote voordeel van dit weer is dat we al een soort airco in hebben gebouwd die ons beschermt tegen oververhitting.

Na de pauze is het een kwestie van de fietsroute bordjes volgen richting Kempen. Deze route voert ons over een oude spoorweg met af en toe nog een seinpaal. De rails schijnen onder een dikke laag fietsasfalt te liggen. Ook dit is weer een prachtig stukje weg met veel katjes op de weg. De uitgebloeide katjes geven aan dat we richting het einde van het bloeiseizoen gaan maar de heerlijke geuren hangen er nog.

In Kempen aangekomen tonen we ons weer ware meesters in het via een omweg toch weer terugkomen op de juiste route. In Kempen blijken de Mai-Feste aan de gang te zijn en met de fietsen aan de hand lopen we over de braderie. We parkeren de fietsen voor Bar Treppchen en eten binnen een heerlijk bord Aspergesoep met hamslierten. De regenkleding en wij kunnen nu ook een beetje opdrogen. Opgewarmd en met volle buikjes scoren we daarna nog batterijen voor de spy cam. Op de braderie zelf trekken onze fietsen weer de nodige aandacht.

Ongeveer een uur later verlaten we Kempen zoals het binnen zijn gekomen. De terugweg gaat voor een groot deel over dezelfde route als de heenweg en het lijkt ook zoveel sneller te gaan. We hoeven nu natuurlijk niet meer te zoeken en tot aan Grefrath schiet het asfalt dan ook onder ons door. Wat ook helpt is dat het ook gestopt is met miezeren. Nee, het is niet gaan regenen, het is gewoon droog!

Terug in Grefrath kunnen we de kerk niet vinden. Let wel, op de heenweg zijn we hier ook doorheen gekomen en een kerk is niet iets wat je zomaar in je binnenzak verstopt. Het blijkt dat het een kwestie is van op de juiste plek omhoog kijken. Hierna is het juiste pad snel gevonden en spoeden we ons uit Grefrath. We komen langs het Freilichtmuseum (openluchtmuseum) en het Pannekookhuus. Het zijn hogere machten die ons hier dwingen in de rem te gaan en even later zitten we ieder achter een grote pannekoek met gemischte Salat. Het is nog maar een uur geleden dat we gelunched hebben maar er blijkt nog voldoende ruimte te zijn in onze magen. Fietsen maakt hongerig zullen we maar zeggen. Het gaat richting 4 uur als we ons op de fietsen leggen voor het laatste stuk richting Venlo.

Dit stuk voert ons dan eindelijk over het mooie bospad langs het nooit voltooide Grand Canal du Nord. Napoleon wilde hier tussen 1808 en 1811 een kanaal aanleggen van de Rijn via de Maas naar de Schelde. Natuurlijk rijden we ook hier weer een keer verkeerd wat een onnodige klimpartij en een mooie afdaling oplevert.

Het stuk dat we net fietsten was anders dan de heenweg en daar komt nu een einde aan. We fietsen nog langs de Poelvensee met strandbad maar vanaf hier is de route inderdaad weer bekend. We lassen weer een pauze in bij de grensovergang en Bert overstelpt me met wetenswaardigheden als amateur-botanicus. Een boeiend verteller. Even later rijden we weer langs het zweefvliegveld en verlaten de Grote Heide. We rijden Venlo weer binnen en de teller stokt bij ruim 51 km. Omdat we beiden nog niet moe zijn doen we nog een klein rondje om Venlo. Bert kent hier nog wel een paar routes. Dit leidt ons langs kassen en aspergevelden en straatnamen als 'Auxiliatrix'. We wist er trouwens dat het gebied rond Venlo het tweede kassengebied in Nederland is? We volgen ook een Bert onbekend pad door een afgraving. Tijdens de afdaling passeren we een jonge hond. Of beter, Bert passeert die. Ik kom een 50 meter na Bert aansuizen en de jonge pup besluit om dan maar het fietspad over te steken. Ik moet vol in de remmen en kom op een centimeter afstand van de hond tot stilstand.

Ik ben me lam geschrokken en dit is het moment voor de 13 weken oude pup om ook te schrikken. Het jonge stel, van wie het hondje is kan nu ook weer ademhalen en iedereen kan weer lachen. Het bloed bonst evengoed in m'n hoofd en rustig heuvel-op fietsend vloeit de spanning weer uit m'n lichaam. We besluiten ons rondje uit te breiden en gaan richting de Maas. We komen zo door de buitenwijken van Venlo met luxe villa's. Bij één van die villa's besluit ik tot een laatste pauze om de dorst te lessen. We staan nog maar net of de bewoners komen thuis. Terwijl ze de oprit oprijden worden we vanuit de auto scherp in de gaten gehouden. Eenmaal binnen gaan de lichten aan en worden we vanuit de keuken in de gaten gehouden. Ook de televisie in de woonkamer gaat aan en ik zie beelden van een feestvierend Ajax. Als Ajacied heb ik de gehele dag niet meer gedacht aan de kampioenswedstrijd. Toch een lekker gevoel. We worden nog steeds in de gaten gehouden en we verwachten ieder moment een patrouillerende politie-auto voorbij te zien komen. In een pesterige bui gaan Bert en ik druk gebarend aangeven hoe we een inbraak in deze villa zouden uitvoeren. Het enige wat ik vergeet is om foto's te nemen.

Deze laatste pauze laat de vermoeidheid inzakken, in ieder geval bij mij, en het besluit is dan ook snel genomen om terug te keren naar de auto. Daar aangekomen staat de teller op ruim 70 km. De fietsen worden ingeladen en en drie kwartier later ben ik al weer thuis. Ik zwaai Bert nog uit en ben zelfs te moe om de Hurri nog af te spuiten. Later die avond laat ik het bad vollopen en glij er zelf soepel in. Een uur later word ik wakker en tel nog even snel alle bijzondere dieren die we die dag zijn tegengekomen: winterkoning, haas, fazant, pauw, torenvalk, buizerd en ree. Geen slechte score dacht ik zo. Wederom een mooie tocht en mijn lichaam bevestigt dit zacht gloeiend.

Bryan